Voor de invoering van de euro betaalde je in België met de Belgische frank, afgekort BF (of in het Frans: franc belge, FB). Deze munteenheid was jarenlang het officiële betaalmiddel in België en had een lange geschiedenis die teruggaat tot de negentiende eeuw.
De Belgische frank: de munteenheid van België voor de euro
De Belgische frank werd ingevoerd in 1832, kort na de onafhankelijkheid van België in 1830. De munt verving de gulden die op dat moment in omloop was. Vanaf dat moment was de frank de vaste munteenheid van het land. De ISO-code voor de Belgische frank was BEF, en de munt bestond zowel in muntstukken als bankbiljetten van verschillende waarden.
De frank was onderverdeeld in 100 centiem. Zo had je bijvoorbeeld muntstukken van 1, 5, 10 en 50 frank, en bankbiljetten van 100, 500, 1.000 en 10.000 frank. In het dagelijks leven rekende men in franken, van een brood kopen tot een huis betalen.
Wanneer stopte België met de Belgische frank?
Op 1 januari 1999 werd de euro officieel ingevoerd als munteenheid in België, maar in eerste instantie alleen als girale munt (voor betalingen via de bank en op papier). De Belgische frank bleef daarna nog gewoon in gebruik als contant geld. Pas op 1 januari 2002 kwamen de eerste eurobiljetten en euromunten in omloop in België en twaalf andere Europese landen. Vanaf dat moment verdween de frank uit de portemonnee.
Je kon tot 28 februari 2002 nog betalen met Belgische franken in winkels. Daarna was de euro de enige geldige munt voor dagelijkse betalingen. Bankbiljetten in Belgische frank konden daarna nog worden omgewisseld bij de Nationale Bank van België.
De wisselkoers tussen de frank en de euro
De vaste wisselkoers bij de overgang was vastgesteld op 40,3399 Belgische frank per euro. Dat betekent dat 1.000 frank gelijk stond aan iets minder dan 25 euro. Voor Belgen was het in het begin even wennen: bedragen in euro leken klein vergeleken met de frank, omdat je gewend was om in hogere getallen te denken.
Bijzonderheden over de Belgische frank
België deelde de frank ook een tijd lang met Luxemburg. De Luxemburgse frank had dezelfde waarde als de Belgische frank en was in beide landen geldig, ook al was het technisch een andere munt. Dit monetaire unie tussen de twee landen bestond van 1921 tot en met de invoering van de euro.
Op de Belgische bankbiljetten en munten stonden bekende gezichten en symbolen, zoals Belgische koningen. Zo stond koning Albert II op verschillende biljetten en munten uit de jaren negentig. Eerdere uitgiften droegen afbeeldingen van onder andere koning Boudewijn.
De Belgische frank kende in zijn lange geschiedenis ook periodes van inflatie en wisselkoerswijzigingen, zoals na de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Na de Tweede Wereldoorlog werd de frank hervormd om de economie te stabiliseren.
De Belgische frank bestaat dus niet meer als betaalmiddel, maar is voor veel Belgen een vertrouwd onderdeel van hun geheugen. De overgang naar de euro in 2002 was een grote stap, maar verliep in de praktijk vrij soepel. Wie nog oude frankenbiljetten in een la heeft liggen, kan die mogelijk nog omwisselen bij de Nationale Bank van België, al gelden daar wel voorwaarden en termijnen voor.